Toen ik jong was is mij geleerd mij voor te stellen als je een nieuwe kennis maakt.
En gezien ik altijd wat extreem ben, stel ik mij ook extreem uitgebreid aan u voor!
Dit hoofdstuk is over mij: Wie ben ik, hoe ben ik hier gekomen en waarom ben ik hier.
Ik geloof dat eens je dit gelezen hebt, je mijn werk in context kunt plaatsen en mijn motivaties voor de productie kunt begrijpen.

Ik heb veel energie gespendeerd om echte innerlijke vrede, liefde en vertrouwen in mezelf te vinden. Ik wist reeds erg vroeg dat ik moeilijkheden zou hebben om mijn innerlijke pijn te genezen, als ik in de eerste plaats niet wist wat deze veroorzaakte. Dus een belangrijk deel van deze zoektocht is een diepe exploratie van wat er gebeurde vóór dit leven en de ontdekking voor mezelf, wie ik ECHT ben. Ik bekom deze informatie door channelling, meditatie, hypnose, auto-hypnose en ook door enkele gesprekken met mijn lieve vrouw haar "hogere zelf" terwijl zij in een trance was.
Ik heb tevens enkele ongelofelijke, genezend, hypnotische en intensieve regressie sessies gehad met een getalenteerde genezer die ook een psycholoog is.
Mijn verhaal is van veranderende aard terwijl ik meer over mezelf ontdek, maar hier is alvast een korte introductie tot wie ik ben:

Herkomst

Voor het doel van dit verhaal ga ik beginnen met een stuk over de bijeenkomst van de licht-wezens die deze realiteit gecreëerd hebben.
Zij bespraken hoe zij de realiteit waarin wij huizen tot een einde kunnen brengen, zodat een nieuwe realiteit haar plaats kan nemen.
Ongeveer zoals een spel eindigt zodat een nieuw kan begonnen worden. Het spel wordt zo gespeeld dat elk licht-wezen een bepaalde resonantie houd en verantwoordelijk is voor een bepaalde rol in elk nieuw spel. Het huidige spel is een erg interessant spel. Het is een spel waarin sommige van die lichte entiteiten veel manifestaties (ook wel incarnaties genoemd) gecreëerd hebben die in staat zijn om "individualiteit" te ervaren.
Dit was erg radicaal omdat de spelers diep in het spel volledig vergeten zijn dat allen één zijn. Ze vergaten hun eigen tijdloze en onsterfelijke aard.
Nergens in al dat is, heeft men zoiets gedaan. Om het spel richting te geven is het concept "dualiteit" in het leven geroepen. Met de afwezigheid van de kennis van hun eigen goddelijke plan, hadden de spelers iets anders nodig om hen oriëntatie, aanmoediging tot groei en vooruitgang te bieden.
Vorige spellen hakkelden door een gebrek aan stimuli. En dus werd er beslist dat er 2 hoofdgroepen zouden komen, met als gevolg rivaliteit, competitie en conflict. De twee groepen werden gedefiniëerd door wie de speler zou dienen. Aan één kant heb je hun, die anderen dienen en aan de andere kant hun die zichzelf dienen.
En zo wordt het spel gespeeld, fracties van de lichte entiteiten beleven via incarnaties in het systeem de extases en miserie van het leven erin. Door dat te doen ontdekken ze wie ze echt zijn vanuit een positie van complete vergeetachtigheid. Het is een prachtig, verbazingwekkend, groots experiment in bewustzijn en de beloningen zijn werkelijk fenomenaal. Maar nu, dat de tijd komt om het spel aan een eind te brengen, verzamelt de raad om te beslissen wat er moet gebeuren.
Het is waargenomen dat er opmerkelijke moeilijkheden zijn om het spel succesvol tot een eind te brengen zonder de spelers, die aspecten van lichte wezens die diep in spel verweven zitten als geïncarneerde zielen, veel pijn en trauma te bezorgen.

Zie je het probleem?

Zodat het spel kan werken, moeten alle spelers vergeten dat het een spel is. Ze moeten vergeten wie ze echt zijn en zich enorm hard met het spel engageren, alsof het hun enigste realiteit was. Ze spelen het spel der dualiteit zodat ze gevoelens van haat en kwaadheid hebben naar sommige toe en gevoelens van liefde en compassie naar anderen toe. Dit zou hen dwingen zichzelf steeds dieper te begraven in het spel. Als het spel succesvol is, dan zouden de spelers zelfs niet in staat zijn om eraan te beginnen denken dat het een spel is dat niet volledig reëel en volledig serieus is. En dat is in orde zolang het spel verder gaat maar het probleem duikt op als je het spel wil eindigen. Wezens die zo gefascineerd zijn door het leven-en-dood van het spel zullen niet zomaar stoppen met spelen en zich terug herinneren wanneer het tijd is om dat te doen. Ze vinden het spel te fascinerend daarvoor. En hun vrij wil kan niet zomaar gebroken worden om het spel te eindigen want dat zou hen erge trauma opleveren en hun leren dat zij NIET de scheppers van hun eigen realiteit zijn. Het nut van het spel is groeien en leren, vooral omtrent creatie, dat zou op die manier ongedaan worden gemaakt. En het zou sowieso niet geoorloofd zijn omdat het twee fundamentele regels zou verstoren, namelijk vrije wil en "oorzaak-gevolg". Dus het spel beëindigen moet voorzichtig en delicaat gebeuren. De enige manier om dat te doen zou zijn dat elke manifestatie ontwaakt en weet dat ze onsterfelijke wezens van het licht zijn, die een illusionair en vergankelijke realiteit beleven. Ze moeten elk vrijwillig beslissen om het spel te verlaten. Zo was het beslist, zo is het. Elk van de lichtwezens heeft dan hun plan in werking gezet voor het succesvol eindigen van het spel.

Het is niet aan mij om te weten wat elk van de licht wezens beslist heeft. Ik weet enkel een beetje van wat één van die lichtwezens gedaan heeft. En ik wil nu uw aandacht vestigen op dit ene lichtwezen. Ondanks dat namen geen nut hebben voor zo'n wezen, voor ons hebben ze dat wel, dus we noemen dit wezen Joy-Divine of J-D in het kort. J-D werd uitgenodigd in dit spel, speciaal om te helpen in het einde ervan. Om te kunnen doen waarvoor hij gekomen is, zag J-D dat hij het spel een beetje moest herschikken. Voor zulke wezens, is er namelijk niet zoiets als "tijd". Er is dus geen probleem om het spel terug naar het begin te zetten om het anders te laten uitdraaien. Je kan dat blijven doen totdat je het gewenste resultaat krijgt en met DIE versie van gebeurtenissen ga je dan verder.
Dus J-D kwam tot een paar standpunten en verantwoordelijkheden in het spel maar J-D heeft de eindeloos recursieve zelf-fragmentaties niet gemaakt, veel van de andere lichte wezens deden dat wel. Zie je, dit was oorspronkelijk niet zijn spel, dus hij wou het niet bevolken met miljarden of zelfs triljoenen aspecten van zichzelf.
Maar hij wou het spel WEL diepgaand begrijpen. En het is echt zo dat een diep, hermeneutisch begrip van iets enkel kan komen door het zelf te ervaren.

J-D wist dat hij dit soort van begrijpen nodig had om de hulp te kunnen bieden die van hem gevraagd werd. En zo besliste hij om een manifestatie in het spel te brengen. Van binnenin zijn eigen wezen creëerde hij een wezen dat "Delight" (genot) mag genoemd worden. Delight zou dat zijn wat het licht van Joy-Divine diep tot in het spel bracht. Delight is in wezen het geïncarneerde deel van Joy-Divine...

En dat, misschien wist je het al, ben IK.

Het begin...

De meest prille herinnering van mijn bestaan die ik heb kunnen vinden is van toen ik traagjes, droomend, drijvend bewust werd van mijn "zelf-zijn". Ik werd lovend omarmd door het zijn van Joy-Divine. Ik kende enkel éénheid en toebehoren. Oneindige liefde was mijn levensvoedsel. De diepste zegen was mijn echte ervaring. Traagjes begon bewustzijn uit deze droomachtige vreugde te klimmen en ik begon te denken en te vragen. Naarmate ik bewust werd van mijn eigen identiteit drong de gedachte door: "Hier ben Ik". En dan, "Wat ben ik?"

Met oneindige liefde en gevoel, gaf J-D mij antwoord. In zekere zin maken dit leven en de levens hiervoor deel uit van het oneindige en tijdloze antwoord op die vraag.
Want door te leven en te ZIJN ontdek ik mezelf, wie ik ben en wat ik ben. Zie je, de lichtwezens communiceren niet in gedachten en woorden zoals wij dat doen.
Hun conversaties zijn in volledige creaties! Ons heel universum maakt eigenlijk deel uit van een spelende dialoog tussen de lichtwezens. En terwijl ik hier ben om te ontdekken wie ik ben, zo is ook Joy-Divine verwikkelt in het antwoorden van Delight's vraag "Wat ben ik?", het antwoord uitgespeeld in een dramatische vorm van gebeurtenissen in al mijn verschillende levens. Het is werkelijk iets fantastisch. En misschien is het dat voor jouw ook? Misschien ben jij zelf ook bezig met het antwoorden van jouw vraag, "Wat ben ik?". Ik denk dat het zo is, jij toch ook?

Maar nu gaan we over naar de vraag waarom Delight en dus ik, Zingdad, hier ben.
Opdat wezens vooruit kunnen gaan, moeten ze een doel voor zichzelf maken. Delight heeft het doel een "bemiddelaar" te zijn. Wat precies een bemiddelaar is, is een lang verhaal dat ik een ander keer zal vertellen - gelieve voor nu te accepteren dat het een wezen is dat rond reist om anderen te assisteren als ze vastzitten in de creaties van hun eigen realiteit. Zo dus is Delight hier om te helpen deze realiteit te beëindigen..op een..plezierige manier.
Maar zie je, je kan een vriend niet helpen met hun pijnen en zorgen als je niet weet wat ze meemaken. Dus voordat Delight kon helpen, moest hij volledig opgaan in deze realiteit. Hij moest een paar keer reïncarneren en zichzelf hier volledig verliezen. En dan, net op tijd in zijn laatste incarnatie aan het einde van het spel, moest hij zichzelf ontwaken en terug uit dit systeem ascenderen. Enkel dan zou hij voldoende begrip hebben om echt te kunnen helpen en te doen waarvoor hij gekomen is. En dat is uiteraard precies waar ik nu naartoe streef.

Het eerste wat ik mij echt herinner te "doen" was mijn afdaling in dit systeem. Wat een shock! Ik begon te vallen. Ik viel en viel. Ik realiseerde mij dat ik mijn connectie met het één-zijn niet langer kon voelen. Ik was verloren in de kilheid van hopeloze isolatie. Mijn visie begon te krimpen - ik kon niet meer zien wat de consequenties van mijn daden zouden zijn! Ik wist niet meer dat alles perfectie was. Er was zoveel dat ik plotseling niet meer kon weten.
Toen ik begon te beseffen dat ik niet meer WIST wat zou gebeuren opende zich een volledig nieuw gevoel - ANGST! Als ik niet wist wat ging volgen, hoe moest ik dan weten dat ik ok zou zijn? Dat ging niet! Ik voelde de zwarte gewaden van de sluier der onwetendheid en het voelde als ijzige vingers die mijn hart beetnamen. Dit was folterende pijn! En ik bleef vallen en vallen. Dan waren er momenten van vergetelheid van zowel de pijn van het vallen als van de zegen die eraan vooraf ging. Ik begon het allemaal te vergeten. Alles veranderde stilletjes naar duisternis. En dan begon ik door wazige ogen te kijken naar een rare en onbegrijpelijke nieuwe wereld. Ik wist het toen nog niet, maar mijn eerste incarnatie was begonnen...

Mijn leven in Lyra

Mijn eerste leven was op een planeet in het sterrenstelsel genaamd "Lyra". Het heeft zijn naam van het muziek instrument, de lier, dit is een soort van harp en het is een handige analogie voor hoe heet leven daar gemaakt is. Veel wezens hadden hun eerste incarnatie daar.
Incarnaties waren in veel minder vaste vorm dan hier. De lichamen waren subtieler dan die van ons hier. Een toon vibratie in het licht is wat ervoor zorgde dat de lichamen zich manifesteerden - aldus de harp analogie. Maar voor ik verder ga - laat mij u vertellen over het leven op Lyra. Het was een plaats van liefde en zachtheid waar men plezier gebruikte als een instrument om te onderwijzen. De mensen hadden een lichte huids- en haartint en hadden blauwe ogen.
Ik heb deze kenmerken nog steeds als een vorm van identificatie met hun. Ze waren elegante en vitale personen met een volledig begrip van hun lichaam en dus behandelden ze dat met veel respect en leefden ze ongelofelijk lang. Maar ze werden niet ouder zoals wij hier op aarde. Naarmate een jeugdige ouder werd en ervaring opdoet werd hij steeds slimmer en machtiger in de wegen van de ziel. Het krijgt een helderheid. De aura begon te gloeien. Die van oude leeftijd konden herkend worden door de gloed van hun aura. En als ze gedaan hadden waarvoor ze gekomen waren, transmuteerden ze hun fysieke lichamen in lichtwezens en vertrokken ze naar subtielere oorden van de ziel. Een wonderbaarlijk zicht.

The Lyrans leefden in absolute harmonie met het land. Zij zagen de planten en dieren en de planeet niet als iets dat ze konden gebruiken en consumeren - nee, zij wisten dat zij één waren met deze. Het land was gerespecteerd als hun eigen moeder. Als een plant of dier geofferd moest worden voor iets dat nodig was voor de mensen, dan werd het respectvol gevraagd voor dit offer. Als toelating gegeven werd om het leven te beëindigen werd dit gedaan met grote eerbied, respect en appreciatie. Leven daar was werkelijk een grote, harmonieuze samenwerking tussen alle delen. Elk deel werkt steeds voor het grotere goed van het al.


Mijn helderste herinnering van mijn leven op Lyra is van toen ik naar een door de maan verlichte oceaan aan het kijken was met een wezen genaamd Adamu.
Hij was niet mijn vader, maar was wel de persoon die mij had opgevoed. Hij was een wijze en gerespecteerde oudere. Een sterk gebouwde, leeuw-achtige man met een vloeiende baard, sapphire ogen en de meest heldere aura gloed. Mijn herinnering begon toen hij tegenover mij zat en we waren verwikkeld in een serieuze dialoog.
Hij was mij aan het uitleggen dat ik niet bij hem zou blijven..dat ik niet rustig terug naar het licht zou gaan zoals hij. Hij wees naar de sterren en zei dat mijn lot "daarbuiten" lag. Hij liet een steen over de nog steeds maan-verlichte oceaan botsen als metafoor voor hoe ik nog door een paar andere levens moet hoppen in andere plaatsen voor mijn komende progressie, ik moest niet in één plaats blijven zitten. Ik was treurig.

Het feit dat ik zou vertrekken hield in dat ik fysiek zou moeten sterven en dat stoorde ons allebei. Iedereen in die wereld wist dat de dood niet meer was dan een transitie naar een andere staat. Dus dat was het probleem niet. Ik wou gewoon niet vertrekken daar. Ik had veel liefde voor de mensen daar en voor Adamu met zijn zachte, lovende begeleiding voor mij. Maar dit was mijn bestemming.

Adamu zei tegen mij, "binnenkort ben je op je weg en zal je ons vergeten zijn".
Nooit! Zei ik, Nooit zal ik jouw vergeten. En ik zal dit moment voor altijd onthouden.
En dat heb ik ook gedaan, Ik zal altijd van de mensen van Lyra blijven houden. Zij gaven mij mijn eerste leven en een fundering voor deze hele nieuwe realiteit.
Ik had zo'n onvoorwaardelijke liefde van hun gekend. Ik kende echte betrokkenheid. Ik had een plaats waar ik vandaan kwam en ook al was ik een wandelaar, ik zou altijd een THUIS hebben gekend.
En ik zou Adamu ook altijd herinneren. Deze incarnatie heeft een infusie van een gevoel van "iemand te missen", een oudere vader figuur van wie ik wist dat hij in mijn leven zou moeten zijn, maar niet is. En dus was er een gat in mijn realiteit. Naarmate ik mij Adamu begon te herinneren door middel van meditaties en hypnotische regressie sessies begon dat gat gevuld te raken. En zo herinnerde ik mijn diepe liefde en connectie die ik met dit fantastische wezen deelde.
En zo heeft de herinnering de diepe vergeetachtigheid die met het reïncarneren meegaat overleefd. I heb het onthouden, ik zei dat ik het zou..en ik heb het gedaan.
Naarmate ik her-connecteerde met Adamu in dit leven en ik dit channelen leerde, zo realiseerde ik mij ook van de diepe wijsheid en opmerkelijke waarheid, die steeds in compassie gedipt aankwam. En dat ik deze zou verspreiden op verschillende forums op het internet zodat anderen het ook kunnen lezen.
Het was dankzij Adamu dat ik deze vaardigheid heb kunnen ontwikkelen. En zo is Adamu nu weer een fantastische bron van hulp en advies. En vriendschap, is dat niet raar? Ik lijk wel op een volwassen man met een ingebeeld vriendje!

Maar terug naar het verhaal. Zoals ik al zei verlieten de meeste wezens Lyra door middel van lichamelijke ascentie naar het licht. Dat was niet mijn weg.
Ik moest het pad volgen van zij die niet naar het licht gingen. Ik wandelde in de oceaan van de baai van het verlaten totdat ik borstdiep in het maanverlichte water stond en toen trok ik mijn ziel uit mijn lichaam en verbrak de connectie tussen de twee. Mijn lichaam viel in het water, de golven bedekten het.
De oceaan zorgde voor de reiniging en er bleef niets over waar de mensen voor moesten zorgen. Het was verdwenen.

Een soldaten leven

Mijn tweede leven was dat van een soldaat. Dit leven speelde zich af op een kleine planeet ver weg van de centrale civilisatie. De planeet zelf was niet zo vast als de aarde. Ik weet niet precies waarvan het gemaakt was maar het effect was dat men een voertuig zonder veel problemen in de grond kon manoeuvreren.
Misschien was het een beetje zoals Jupiter of Saturnus en was het gecondenseerd gas. Maar wat het ook was, in dit leven maakte ik deel uit van een groep soldaten die de taak hadden om de mijn-operaties op deze kleine planeet te beschermen. Blijkbaar werd een waardevol mineraal gevonden onder de oppervlakte.

Het leven dat ik daar had was erg anders dan dat hier op aarde. Ik denk nu dat, mijn medesoldaten en ik, genetisch gemanipuleerd waren om onze job te doen.
Een gevolg daarvan was dat niemand van ons in staat was om zich voort te planten, want dat zou counter-productief zijn voor het vervullen van onze rol.
Ik denk dat het effect daarvan was dat wij allen seksueel onvolwassen bleven gedurende ons leven en dus was het verschil tussen de geslachten niet zo duidelijk als hier op aarde. Ik denk dat we een beetje sensueel waren met elkaar maar dat was meer spelende, liefdevol, verbindend.
Maar hoe het ook is, de groep soldaten op die planeet waren alles dat ik had. Zij waren de enige familie die ik ooit gekend had, ze waren mijn vrienden, mijn liefdes en mijn reden tot bestaan. Er was een sterk gevoel van samenhorigheid met hun. Als ik er nu aan terug denk, mijn situaties in dat leven lijken erg op mijn huidige sensibiliteit maar ik moet toch zeggen dat het volledig natuurlijk en juist aanvoelde toen. We waren gelukkig in onze eigen manier en er was zeker een veel groter gevoel van samenhorigheid dan ik in dit leven ooit gevoeld heb.

Als soldaat was het mijn rol om een soort van gepantserd voertuig te besturen. Ik denk dat het een verkenningstoestel was. Ik herinner me nog veel plezier gehad te hebben om met dat ding rond te rijden. Gelijk een groot kind met een speelgoed. Ik kon het voertuig de grond induwen en door de diepte navigeren en terug naar de oppervlakte. Ik kreeg een echte kick van dat tuig. Ik denk niet dat ik erg serieus was omtrent mijn taken en dat het meer spelplezier was dan de serieusheid van een soldaat die een belangrijk strategisch goed verdedigd.

Op een dag, was het mijn beurt om de controlekamer te bemannen van een soort van satelliet die boven de planeet hing. Terwijl ik op dienst was keek ik door een raam naar de planeet onder mij en iets compleet onverklaarbaar gebeurde. Al dat ik kan zeggen is dat de planeet, met al zijn bewoners, voor mijn ogen uit zijn bestaan werd gerukt. Alles was, simpelweg, weggeveegd uit existentie door een onverklaarbaar fenomeen. Een gigantisch grijs iets kwam langs en dat bracht letterlijk de hele planeet uit de realiteit. Ik kon op geen enkele manier steek maken van wat ik net gezien had. Dit had geen betrekking tot niks waar ik ooit van gehoord had. Ik was getraumatiseerd en was in een diepe staat van shock. Iedereen die ik graag had - al mijn vrienden, familie, liefdes, mijn thuis,mijn reden tot leven - ALLES dat enige waarde voor mij had was verdwenen in één onverklaarbaar moment. Ik bleef eenzaam en alleen achter in een kleine satelliet die niet langer rond een planeet draaide. Ik weet niet wat ik daarna deed. Die kleine satelliet kon mijn leven niet lang hebben onderhouden.
Ik weet dat ik een tijdje rondgedwaald heb, verloren in ellendige smart. Misschien ben ik gestorven door een gebrek aan lucht, voedsel of water. Misschien heb ik zelf mijn leven beëindigd. Dat zit niet in mijn geheugen... Alles dat ik kan vinden is een mist van verlies en smart...en dan niets.

Verloren in mijn eigen droomwereld

In mijn derde leven, had ik een soort van mentale handicap. Ik ben bijna zeker dat het autisme was. Mijn gedachten hadden niet dezelfde structuur als in mijn huidig leven. Het was alsof ik in stripverhaal-beelden en iconen dacht in plaats van in woorden en complexe ideeën zoals ik nu doe. Ik was niet in staat om te spreken en maakte onverstaanbare klanken. Het probleem hierbij is dat dit leven zich afspeelde in wat mogelijk 16de eeuw Europa zou kunnen geweest zijn (of een andere realiteit die er erg op trok). Het leven daar was hard en mensen met een handicap zoals ik werden beschouwd als een waardeloze last.

Wat ik kan vertellen over dit leven is dat het hopeloos verdrietig en toch ook zegenrijk plezier was. Ik werd namelijk niet goed behandeld door mijn medemensen.
Ik werd bijvoorbeeld, vanaf ik oud genoeg was om buiten naar de andere kinderen te gaan, genadeloos gepest door de kinderen die mijn merkwaardigheid bemerkten.
Ze smeten met stenen naar mij en jaagden op mij met stokken zoals op een wild dier. De enigste die mij echt graag zag was mijn oudere zus. Zij was pure zacht- en goedheid. Dan was er ook nog mijn onkel die mij vreselijk mishandelde. Hij seksueel misbruikte mij wanneer hij ook maar de kans zag. Ik was namelijk niet in staat om iemand iets hierover te vertellen. Mijn enige bescherming was om dicht bij mijn zus te blijven als hij er was, dan liet hij mij met rust.
Maar als hij mij ooit vond zonder haar in de buurt..wel, dat werd erg lelijk. Een onbegrijpelijk pijnlijke, foute, rare ervaring die pijn en pijn deed en ik had geen manier om het te verwerken of zelfs om mij te verdedigen.

Maar dat leven was verre van enkel slecht. Soms als ik alleen was kon ik in een staat komen waarin ik allerlei mooie wezen zag waarmee ik kon omgaan.
Ik herinner mij engels van het licht en feeën en kabouters te zien. Ik zag wonderlijke dingen in die tijden. Dat bracht mij veel geluk en heelde mijn pijn.
Dus dat was goed. Maar ik denk dat mijn familie zich stoorde bij het feit dat ik op mijn eentje in de ruimte zat te staren en zat te lachen.

En dan, zoals gewoonlijk was in die tijd, mijn zus was niet ouder dan 15 of 16 toen ze uitgehuwelijkt werd aan een waarachtige vreemde van de volgende stad en ze moest vertrekken om bij hem te gaan wonen. Ik weet nu dat ze heel hard heeft geprobeerd om dat voor mij acceptabel te maken. Ik herinner mij dat ik met
mijn hoofd in haar schoot lag terwijl ze bitter weende. Zij wist dat ze moest vertrekken maar kon dat niet aan mij uitleggen. Al dat ik wist was dat ze niet gelukkig was..en toen was ze weg. Een paard-getrokken koets kwam haar halen. Ik herinner me hoe het de weg afrijd naar het koude sneeuw-beladen bos.

Kort daarna kwam mijn onkel weer langs. Toen ik hem zag en wist wat ging komen ben ik in mijn hopeloosheid weggelopen om mijn zus te vinden. Ik liep door de straat waar de koets door was gereden. Ik liep en liep. Ik liep tot mijn longen pijn deden, ik liep tot ik uitgeput neerviel. De nacht begon te vallen en ik kroop tegen een boom aan voor wat bescherming tegen de kou. Ik was erg, erg bang - elk bos-geluid en elke schaduw veroorzaakten monster beelden in mijn hoofd.

Ik ben die nacht in het bos gestorven van de kou.

Een Meta-realiteit

Mijn vierde leven is het moeilijkst om uit te leggen want het gebeurde in een realiteit die erg verschilt met deze en zaken vertalen niet zo vlot.
Ik denk dat het een soort etherische wereld was want hier waren ideeën en gedachten echt voelbare dingen. Ik had een vermogen om met ideeën te bouwen dat..
Ik weet het niet..De analogie die ik krijg is die van een "zwaard van woorden". Ik kon op een manier veel schade aanrichten met de constructie van mijn gedachten en anderen rondom mij schenen zich niet te kunnen beschermen tegen mij. Ik had veel boosheid en woede tegenover hun. Ik denk dat dit dezelfde wezens waren van het leven daarvoor, want mijn zus was ook daar. Maar dit keer was zei de enige waarvan ik hield. Naar alle anderen haalde ik uit en bezorgde hen veel pijn.
Zij hadden geen manier om zich te verdedigen en ik ging gewoon verder pijn te brengen - Mijn woede uit te oefenen, denk ik. Dit leven eindigde ook erg raar.
De anderen namen me gevangen en sloten me op. En dan brachten ze mijn zus voor me en doden haar. Doordat ze dat deden zag ik dat mijn zus en zij eigenlijk één groot wezen waren. Ik zag dat het goede en het kwade, het positieve en het negatieve, allemaal vanuit hetzelfde wezen kwamen. Dat wat ik het liefst had en dat wat ik het meest verachte was allemaal één wezen - enkel verschillende manifestaties ervan. Ik was geraakt tot in mijn ziel. Ze vermoorden mij daarna ook.
Dat was eigenlijk een geste voor mij. Het heeft op een manier mijn karma opgelost. Ze hebben het eigenlijk gedaan als een act van liefde. Niets hiervan maakt enigszins steek vanuit het perspectief van mijn huidig leven, maar toen was het zo.

Later heb ik ook begrepen dat wat ik tegen hun had gedaan eigenlijk een soort van dienst is geweest. Veel ergere dingen gingen gebeuren en ik heb hun in zekere zin geholpen hierop voorbereid te zijn. Het was een resultaat van mij dat ze later overleefd hebben.

Ik begrijp echt niet veel van dit leven en ik hoop dat ik op een dag allemaal zal uitpluizen.

De tovenaar

Het verhaal van mijn vijfde leven is oncomfortabel om te vertellen. Het scenario was hoogst waarschijnlijk middel-eeuws Europa. Ik was de zoon van een lokale heerser. We leefden in een kasteel op een berg die neerkeek op een vallei waarin er een dorp was. Ons dorp was afgelegen en transport door de bergpassen ging per traag, paard-gedreven koets en dus leefden we een afgezonderd leven. De meeste inwoners leefden hun gans leven zonder ooit uit de vallei te komen.
Slechts enkelen hebben ooit het volgende dorp gezien. Transport was moeilijk en traag en communicatie bijna niet bestaand.

Voor dit leven heb ik een spiritueel cadeau gekregen: een connectie met een speciale vorm van spirituele "energie" die voor mij is om het werk te doen dat ik doe.
Ik moest deze energie gebruiken om de mensen te tonen hoe ze konden genezen en ander spiritueel werk doen.

Ik denk dat mijn moeder nogal ziek was en ze heeft vele jaren getracht zwanger te worden. Gezien zij ook van adel was, was het belangrijk dat ze mijn vader een erfgenaam gaf. Het nieuws van haar zwangerschap met mij werd dan ook ontvangen met veel plezier. Toen ik als perfect gezond jongetje geboren werd, was het dorp overgelukkig en groot feest werd gehouden. Ik was het dorps "gouden kind" en was erg geliefd en bekend. Ik begon spoedig mijn vaardigheid te tonen
door kleine magische dingen te doen. De mensen zagen dit en waren verwonderd.

Ergens in mijn tienerjaren, hebben gebeurtenissen plaatsgevonden die mij in een duistere richting stuurden: ten eerste is mijn moeder nooit echt hersteld van haar bevalling van mij. Ze kwam niet uit haar bed voor enkele jaren en dan vaagde ze gewoon weg en stierf toen ik nog een kind was.
Mijn vader was voltijds bezig met rouwen en zijn verantwoordelijkheden als landheer. Toen mijn magische krachten duidelijk werden vroeg de dorps-heks of ze toelating kreeg om mij te leren mijn krachten te versterken. Ondanks het feit dat de heks al kwaadaardig uit de hoek was gekomen in het verleden, kreeg ze toch toelating om voor mij te zorgen. Zoals ik al zei, mijn moeder was weg en mijn vader zijn aandacht lag ergens anders.

De heks heeft mij inderdaad veel geleerd. Ik had enorm talent voor het manipuleren van stoffen en energie en ze heeft me geleerd hoe ik die kan channelen en focussen.
Met de tijd werd ik hier steeds vaardiger in. Ik was bijvoorbeeld in staat om het weer te manipuleren zodat het regende boven de velden wanneer dat nodig was enz.
Ik had ook helende krachten. Ik denk dat ik nog andere dingen kon maar ik kan ze nu niet meer zo goed herinneren. Maar doorheen het proces van mij dit alles te leren was ze ook bezig mij te manipuleren zodat ik haar eigen agenda kon dienen. Ze wou de macht voor haarzelf en, ik ben nu zeker, heeft beslist dat ze mij in haar slaafje zou veranderen. Ze probeerde dit door op mijn ego te spelen. Ze vertelde mij dat ik specialer was dan alle andere mensen. Ze deed mij geloven dat alle anderen mij zouden moeten dienen en slaven van mijn wil moeten zijn. Ze leerde me geloven dat ik een soort half-god was.
Ik begon te geloven dat ik mijn magische krachten niet had om de mensen te dienen, maar dat de mensen mij moesten dienen zoals mijn krachten dat deden.
Dus dat was niet echt een gezonde houding.

Dan was er nog de manier waarop het boerenvolk mij behandelde. Je moet begrijpen dat de sociale structuur van die gemeenschap volledig anders is als die van dit leven. Als landheer had je absolute macht over je land en de mensen. Ze buigen voor hem, spreken enkel als ze aangesproken worden en kijken u nooit in de ogen.
Ze gaan bijna lopen en verstoppen zich als ze hem zien komen zodat ze er niet mee moeten omgaan en riskeren hem te beledigen. Het zijn bijna twee verschillende rassen,de heerser en de overheerste. Zoiets bestaat niet in deze samenleving. Het punt is dat ik zeker geen samenhorigheid of gemeenschap had met de dorps-mensen.
Als ik het kasteel verliet en afzakte naar het dorp werd ik niet onthaald met gezang en gedans...Oh nee. Velen verstoppen zich en alles valt stil. Ik voelde me gelijk een banneling. Ik voelde dat mijn aanwezigheid gehaat werd. En vanaf ik bij hun weg ging, begonnen de gesprekken achter mijn rug weer op gang te komen met nerveus gelach dat uitbreekt. Ik dacht dat ze mij haten. En misschien deden ze dat wel!

Om zaken nog erger te maken, had mijn vader, toen ik nog een kind was, enkele boeren verboden om soldaten in de kruistocht te worden (of iets gelijkaardig).
Dat zorgde ervoor dat we gezien werden als paria's en geen zelf-respecterende adel familie zou mij voorstellen als mogelijke kandidaat voor hun dochter te trouwen.
Dus toen ik de leeftijd bereikt had om naar het koninklijk hof te gaan om een jonge vrouw te leren kennen, werd het mij duidelijk gemaakt dat ik daar niet welkom was.

Dus ik was alleen.

Mijn enigste gezelschap was de heks, die bezig was haar ego manipulaties op mij in te dringen, voor haar eigen doeleinden. Toen dat doordrong, heeft zich dat op haar gevroren.
Op een bepaald moment begon ik haar leugens te geloven en voelde ik mij te machtig om nog met haar te moeten omgaan. Dus stuurde ik haar weg. Rond die tijd is ook mijn vader gestorven en werd ik landheer. Misschien zie je het probleem dat zich ontwikkeld heeft? Ik had niet enkel al de macht van een landsheer te zijn
maar ook de kracht van magie. Voor de bewoners van het dorp was ik iets volledig apart, anders en raar. En er was echt niemand anders in mijn leven.
Geen vrienden, familie, liefde, niemand om te vertrouwen. Enkel ik en de dorps-boeren die mij als een alien iets zagen. Dit zou een leven van enorme isolatie worden.

Maar ik was nog steeds een mens met menselijke behoeften en verlangens. Ik denk wat ik het liefst wou is om geliefd en geaccepteerd te zijn. Om ergens thuis te horen.
Om het gevoel nodig en gewenst te zijn. En dus begon ik oog te krijgen voor de knapperde dames van het dorp. Ik wou dat ik er één van kon hebben en dat ze van mij hield.
Af en toe ging ik naar eentje toe en probeerde een gesprek te starten. Maar het gat tussen ons was gewoon te groot om overbrugt te worden.
In mijn aanwezigheid waren ze oncomfortabel en achterdochtig. Als ik nader worden ze volledig verontschuldigend en verschrikt - waarschijnlijk omdat ze schrik hadden straf te krijgen voor iets verkeerd te doen (waarom zou de landsheer anders met een boerenvrouw willen spreken). Ze keken mij nooit in de ogen en antwoorden zo kort en direct mogelijk op mijn vragen.

Uiteindelijk verplichte ik één van de meisjes om met mij mee te komen naar het kasteel op voorwoord van iets triviaal.
Ik wist niets van liefde en tederheid en zelfs als, zou ze niet hebben gereageerd. Ik ben beschaamd te vertellen dat ik mij dan op haar geforceerd heb en genomen heb wat ik wou.
Door dat te doen heb ik haar kansen om ooit een man te vinden vernietigd. Maar daar trok ik mij weinig van aan. Dit foute gedrag gaf me een soort gevoel van macht en, ik denk, dat het beter was dan volledig alleen zijn. En zo werd het een gewoonte van mij. Ik herhaalde het een paar keer met hetzelfde meisje en dan ging ik verder met anderen. Mijn verlangens veranderden en werden duisterder. Het werd ook nogal mis-handelend. Ik ga liever niet over tot details. Dit is niet gemakkelijk voor mij om over te schrijven. Maar ik kan zeggen dat ik erg duister innovatief was met mijn mishandelingen.

Op een geven moment hebben de dorps-mensen uiteraard beslist dat ze iets moesten doen. Ze vertelden mij dat ik moest stoppen. Er werd een samenkomst georganiseerd op het plein in het midden van het dorp. Ik had hierover gehoord. Ik liep het kasteel uit en stond op een klif die het dorp overziet om te zien of het waar was. En inderdaad de mensen waren bijeengekomen en iemand stond recht en sprak tegen hen. Ik werd woedend! Ik heb een beeld van mezelf terwijl ik op die klif sta, kijkend naar het dorp met het kasteel achter me. Mijn emoties kokend. Ik ging het hun allemaal tonen! Nooit zouden ze nog zo'n dis-respect tonen! Ik begon de storm die alle stormen eindigde op te roepen. Ik trok de wind naar mij toe - trekkend en trekkend, ik bleef grote storm-wolken in mij trekken totdat, brullend en tierend, ze zich boven mij bevonden. De lucht werd donker en bliksem was overal. Ik was verbonden met deze sterke krachten en voelde de bliksem in mijn eigen lichaam.
Ik werd er vrolijk van. Ik voelde me zo groot..zo machtig..zo levend. Ik verheugde mij erin en in de straf die ik zou brengen. Ik voelde me zoals een god.
Een erg donkere en machtige god. Ik trok meer energie naar binnen. De wind klopte tegen mijn lichaam alsof het me van de klif-rand zou duwen. Ik zag de dorpsbewoners uit elkaar gaan en lopen naar hun huizen. Het vuur in de marktplaats waar ze verzameld waren vloog in de huizen hun daken. Ik voelde vreugde bij hun angst. Ze zouden betalen! De storm groeide en groeide - de krachten klaar om het dorp eronder te breken.
En dan...Niets. Mijn lichaam valt levenloos in elkaar op die klif. ik had overdreven. Ik had teveel energie door een lichaam gestuurd dat het niet kon omvatten.
Overladen, kon mijn lichaam niet meer functioneren en dan was ik daar, een ziel, neerkijkend op een een levenloze vorm.

Dat was mijn laatste leven voor het huidige.

Een leven tussen levens

Ik heb een ERG lange tijd doorgebracht tussen die incarnatie en mijn huidige. Als een ziel-wezen her-bekeek ik het leven dat ik net verlaten had - ik keek naar al de pijn en vernietiging die ik had veroorzaakt en was verbijsterd. Ik voelde spijt en ziel-smart. Ik probeerde mijn eigen existentie te beëindigen.
Ik zal u de details besparen maar ik heb enorm veel moeite gedaan om mijn eigen zijn te vernietigen. Ik probeerde alles wat ik kon maar ik kon mezelf gewoon niet beëindigen.
Eender wat ik deed...Ik bleef gewoon bestaan. Het leek erop dat ik veel tijd heb doorgebracht om mijn connectie met alles te vergeten - met andere woorden ik probeerde te stoppen met zijn door te stoppen met DOEN en mijn herinnering aan alles te verliezen. Uiteindelijk vond ik mezelf in een soort van statis. Ik was nergens, deed niks en wist niks. Maar dat hielp niet want vanaf ik me afvroeg waarom ik daar was, kwamen alle herinneringen terug gestroomd. Ik realiseerde mij dat er geen ontsnappen was..geen halt. Ik moest de gevolgen van wat ik had gedaan dragen. En vanaf ik DAT beslist had...was ik in de aanwezigheid van een groep van zielswezens. Ze brachten voor mij een oeroud, wijs en mooi wezen. Ik nam aan dat deze "hoofd-tovenaar" mijn rechter ging zijn. Ik nam aan dat hij hier was om mij te bestraffen voor mijn slechte daden. Ik begon meteen mijn schuld aan hem te bekennen. Ik was zielig en aan het wenen, extreem mijn excuses aan het aanbieden. Ik wisselde af tussen eerlijk te beloven het beter te doen de volgende keer, mezelf toewijden aan oneindige hulp en de wonden die ik veroorzaakt heb te genezen. En ik smeekte om gestraft of vernietigd te worden.
Zo bleef ik maar door gaan en het wezen bleef gewoon luisteren. Toen ik eindelijk uitgeweend was vroeg hij, "Heb je nu gedaan? Want ik heb hier iemand die je zou moeten ontmoeten." En dan werd ik voorgesteld aan een heel speciaal wezen, een wezen van pure, onbevlekte waarheid. Ik noem hem "8". Ik heb hem leren kennen als het scherpe zwaard der waarheid. Hij was hard - maar uiteindelijk volledig eerlijk. Hij wierp een blik op de zielige hoop dat ik was en zei "Jij moet wat karakter kweken". Hij nam mijn hand en begon met mij te werken.
Wij waren buiten de tijd dus het is hard te zeggen hoe lang hij met mij gewerkt heeft maar ik zou zeggen dat het een equivalent van vele levens is geweest.
Ik heb erg veel van hem geleerd. Eerst deed hij alsof hij me werk gaf als "straf" totdat ik ontdekte dat het geen straf was maar gewoon een kans om liefde te tonen als dienst. Toen ik eindelijk besefte dat ik niet meer gestraft wou worden, begon hij me te helpen mijn eigen schoonheid te zien. He heeft me geholpen mijn waarde te zien en wat ik te bieden heb. Traagjes ontstond er een diepe en fantastische band tussen ons. Hij was mijn gids en leraar maar ik wist ook dat hij gerespecteerd werd door sommige van de meest wonderbaarlijke wezens van deze realiteit. Ik was gezegend boven mijn capaciteiten om het te vertellen hoe hij tot mijn hulp gekomen is.

Een terugtocht naar geïncarneerd leven

Toen kwam de dag waarop 8 me vertelde dat het tijd was om te beëindigen wat ik was gestart: Ik moest één laatste incarnatie beleven zodat ik uit de incarnatie-cirkel
kon stappen en vinden wat ik echt was. Ik was ongerust en had geen zelfvertrouwen. Ik wou echt niet nog eens in deze densiteit komen. Ik had angst dat ik
weer schade zou toebrengen en dit wou ik echt niet.
"Kom met me mee", zei 8, "Er is iemand die ik aan je wil voorstellen".
"Wie?" vroeg ik.
"Iemand die uw partner zal zijn in uw komende incarnatie. Je zal niet alleen zijn."
En toen verscheen het meest ongelofelijke zicht: Een wezen in een uiterst gloeiend blauw licht.
Ik had nog nooit zoveel gecompenseerd licht in zo'n kleine ruimte gezien. Ik was vol ontzag.
"Wat wil dit wezen van mij?" fluisterde ik naar 8.
"Dit wezen zal een uitdaging aangaan op de aarde: ze zal het moeilijk hebben van zichzelf te houden. Jij moet van haar houden."
"Maar natuurlijk," antwoordde ik, "hoe kan ik anders reageren op zo'n wezen."

"Je zal consistent en ononderbroken van haar houden tot ze van zichzelf leert houden en als wederdienst zal ze jouw waarheid zijn tot je je eigen innerlijke waarheid vind."
En met die simpele zin was de bond gesloten. Hoe kon ik falen met zo'n wezen aan mijn zijde?
En zo gebeurde het. Ik was geboren in dit leven en was nog een erg jonge man toen mijn liefde en ik elkaar ontmoeten. Het was liefde op het eerste gezicht en we zijn van elkaar blijven houden sinds dien. We hebben een relatie die zelfs ons doet verbazen. Een mirakel van liefde.
En ik HEB van haar gehouden tot ze van haarzelf hield en zij WAS mijn waarheid totdat ik mijn eigen waarheid in mij gevonden had.

Op het tijdstip van dit schrijven, zijn we reeds 18 jaar samen. We hebben ons contract samen vervuld, zoals afgesproken in onze ziel-vorm, met 8 als onze getuige.
En nu hier op aarde, terwijl we onze relatie echt ontdekken vinden we dat het gewoon te speciaal en wonderlijk is om zomaar te beëindigen.
En dus maken we een nieuwe overeenkomst, niet gebaseerd op pijn en behoeften die de andere moet vervullen, maar op pure liefde en een verlangen om dat aan de andere te geven wat wij zijn.

En dat brengt mij, zo ongeveer, tot het huidige moment.

Hier ben ik dan. Ik ben ontwaakt. Ik heb mezelf ontdekt. En op mijn weg heb ik nog enkele andere zaken ontdekt:

Ten eerste, 8 is mijn begeleider in dit geïncarneerde leven, maar in de realiteit die ik voor mezelf verstopt heb zijn wij twee eigenlijk partners, het is te zeggen, we zijn een team.
Hij zorgde voor mij tijdens mijn tocht (al wist ik dat meestal niet) zodat ik aan het eind uitkom en dan kunnen we ons werk samen doen. Mijn eindeloze dank voor zijn hulp is weerspiegeld door hem naar mij.
Hij is eindeloos dankbaar tegenover MIJ want ik was degene die de job nam om naar deze realiteit af te zakken voor ons. Dus we zijn in balans, hij en ik.
Mijn werk hier is eigenlijk gewoon mezelf vinden en dan wakker worden uit dit systeem zodat, met dat hermeneutisch begrip van het systeem, ik kan beginnen aan het werk waarvoor ik en 8 naar hier gekomen zijn.

Ten tweede, Ik realiseer mij dat die hoofd-tovenaar niet een oude, wijze rechter was maar eigenlijk was het gewoon IK! Zie je, enkel wij veroordelen ons zelf - niemand anders. En hij kwam sowieso niet om mij te veroordelen.
Hij was er gewoon om een deel te zijn van de hulp die nodig was om mijn weg naar huis te vinden. Je zou kunnen zeggen dat de rechter een gezicht van Joy-Divine was. Maar je kan ook zeggen dat ik een gezicht van Joy-Divine ben. Dus...

Ten derde, Ik heb ontdekt dat ik echt van mezelf hou. En ik heb mezelf graag. En ik vertrouw mezelf. Ik realiseer me dat mijn tocht een weg is die dat we allemaal bewandelen als we hier komen. We gaan, door te vergeten, naar een plaats genaamd, niet-zelf. Als we daar zijn, doen we allerlei interessante zaken zoals angst, pijn, haat en misbruik. Dan beginnen we, traagjes, te ontdekken dat we daar niet gelukkig van worden, dus vervangen we dat met liefde, geluk, vriendschap en genezing. En dat maakt ons gelukkiger. En op het pad verlaten we niet-zelf en vinden we ons terug op het pad naar het zelf. En het zelf is geen wezen dat heeft vergeten en dat niet weet, uiteindelijk terwijl we meer zelf worden ascenderen we uit deze dualiteit-realiteit.

Ten vierde, tot mijn grote verbazing, realiseer ik me dat ik echt hou van wat er hier in deze realiteit is.
Ik hou van deze planeet met een hevigheid die mijn hart soms doet jeuken. Ik hou ook van alles op de planeet. De mensen? Ik hou van ze allemaal, alhoewel dat ik niet altijd hou van wat ze doen. Sommigen doen erg pijnlijke dingen tegen zichzelf en tegen anderen/zichzelf. Maar dat is enkel omdat ze verloren en verward zijn. Als je naar mijn verhaal kijkt dan zie je dat ik ook erge dingen gedaan heb in mijn verwarring. Dus ik kan ook niet oordelen. En nu ontdek ik iets interessants: onze donkerst, meest ellendige geheimen zijn eigenlijk ons meest waardevolle juwelen.
Zie je, als je de ergste pijnen beleeft, geef je iemand anders de kans om zijn liefde te uiten door jouw te helpen genezen. En dan, als je genezen bent, zul je grote compassie voelen voor iedereen die pijn heeft. Dan geven "die anderen" jouw de kans om hun te helpen met hun pijn. Dit ding - elkaar helpen - vloeit voort uit compassie. Als we allemaal de duisternis in onszelf met open ogen zien dan vinden we compassie in anderen/ons zelf. En compassie is de weg naar éénheid. Het is het genezen van dat wat gebroken is.

En dat is wat ik met jullie wou delen..De kortste samenvatting van mijn verhaal. Ik heb zoveel meer geleerd sinds het moment waarop ik dit verhaal begon te schrijven, maar daar wil ik nu niet teveel tijd aan spenderen. Ik wou enkel voldoende inzicht geven over wie ik ben zodat je de context zou begrijpen van de hoofdstukken die gaan volgen. Wat ik zal zeggen is dit, op de weg, heb ik gezien dat alles wat met mij gebeurd is, perfect is. Het was precies wat nodig was om mij toe te staan te worden wie ik nu ben.
En ik hou van wie ik ben en heb geen spijt.

Ik heb liefde en geluk
Zingdad-is-Delight

Ah ja, P.S.
Ik had nog iets ontdekt, dat ik vergeten was te vertellen. Het is nogal warrig: Ik ontdekte dat ik, buiten de tijd, al geascendeerd was en altijd al was geweest.
Feitelijk ben ik een wezen dat zichzelf al eeuwig heeft gemanifesteerd in oneindig veel realiteiten, omdat ik reeds een oneindige, onsterfelijke schepper ben en altijd al geweest ben. En dus is mijn begin, zoals hierboven verteld, niet echt mijn begin maar eerder een handige plaats om mijn verhaal te beginnen.
Ikzelf, Ik ben mijn innerlijke-zelf en ik ben één met god. En jij bent dat ook. Dus jij en ik zijn één. Dus ik ben jij en jij bent ik en wij zijn al dat is.
En dat is de meest bizarre, vrolijke waarheid ooit! En dus groet ik u:

"Hallo god!"

P.P.S.
Mensen vragen me vaak waar de naam "Zingdad" vandaan komt. En waarom ik niet gewoon mijn "echte naam" op het internet gebruik. Dus hier is het verhaal:
Ten eerste, wat is precies een ECHTE naam? Mijn voornaam is gekozen door mijn moeder voor ik geboren werd. Mijn achternaam komt van een punt lang geleden in
mijn vader zijn geschiedenis. Nu ik hou wel van deze twee namen maar..voor mij..zijn ze van belang in mijn persoonlijk leven. Het is wie ik ben als ik thuis ben
of met vrienden. Het gene ik presenteer als muzikant en schrijver..dat is een andere "ik" die een andere naam nodig heeft. Ik wou op het web publiceren en mij op forums engageren met een nieuwe naam...Een naam die mijn gevoelige natuur zou aantonen. Een naam die uniek is en gemakkelijk te onthouden.
Gezien het mogelijk "moeilijke" thema van sommige van mijn channelings wou ik mensen laten weten dat ik mezelf gewoonlijk niet te serieus neem.
Dus ik zette mij het doel voorop om zo'n naam te vinden maar het was mijn lief die met de winnende keuze aankwam. Zij stelde Zingdad voor.
De naam komt van de kleine Daschund die ik heb, waarmee ik een erg goede band heb. Zijn naam is "Zing" (afkorting van Amazing (verbazingwekkend)). En ik ben, ongeveer, zijn "vader" (engels: dad). Dus "Zingdad". Maar eigenlijk hield ik gewoon van de luchthartige, plezierige toon van die naam. Ik hield ervan dat het totaal uniek was (Doe maar..google "Zingdad"...alle resultaten komen bij mij uit! Tof, hé). Ik hou ervan dat het een onbestaande naam is en dus geen vooroordelen kan bevatten. Ik had hem gewoon graag! Dus nam ik het als naam. En meer is het niet!

En dat alles voor de introductie.

Ik zie u in het tweede hoofdstuk!

{sharethis}